Το πρόβλημα με τις φωτογραφίες με στεναχωρεί πολύ...Δεν μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου σε αυτές...Αντέχω μόνο εκείνες στις οποίες δεν φαίνομαι...Ή τουλάχιστον εκείνες που φαίνονται κομμάτια του εαυτού μου...Δεν με αναγνωρίζω..Είναι απλά μια κλεμμένη στιγμή του εαυτού που σχεδόν ποτέ δεν μου αρέσει...
Αλλά μου αρέσουν τόσο οι φωτογραφίες...οι φωτογραφίες τοπίων...θα μπορούσα να χαζεύω φωτογραφίες για ώρες...και ζηλεύω που δεν μπορώ και εγώ να βγάλω μια αν όχι ωραία τουλάχιστον συμπαθητική...Και προσπαθώ...αλήθεια προσπαθώ...Με πιστεύεις?
Αυτή η φωτογραφία με πλημμυρίζει συναισθήματα...Δεν ξέρω γιατί...Προφανώς καλλιτεχνικά δεν αξίζει τίποτα...Αλλά κάτι έχει...Και το tiergarten κάτι είχε...Δεν μπορώ να το περιγράψω...αλλά όταν είδα αυτή την περιοχή ένιωσα σαν να έφτασα εκεί που έπρεπε να είμαι...Θα μπορούσα να κάτσω σε αυτό το καλυμμένο απο χιόνι παγκάκι για ώρες και να προσπαθώ να τραβήξω μια ωραία φωτογραφία...Θα μπορούσα να βγάζω ξανά και ξανά άπειρες φωτογραφίες αυτού του drive in που μου θύμιζε την Omaha(ή όπως φαντάζομαι οτι θα είναι στην Omaha...Θέλω πολύ να πάω στην Omaha...αν θέλεις έλα μαζί...)ψάχνοντας να βρώ την κατάλληλη γωνία...
Δεν έκατσα ποτέ σε αυτό το παγκάκι...αλλά δεν πειράζει γιατί περπατώντας είδα στην απεναντι πλευρά του δρόμου μια μορφή που δεν ήταν καθαρή αλλά έμοιαζε σαν να βγήκε μέσα απο το δάσος και να κατευθυνόταν πάλι προς αυτό...Με τα παγωμένα χέρια μου να κρατούν σφιχτά την φωτογραφική(που δεν είναι καν δικιά μου) νομίζω πως έβγαλα την πιο όμορφη φωτογραφία που έχω βγάλει ποτέ...Χωρίς καμιά προσπάθεια...Ελπίζω να σου αρέσει και ας μην έχει τίποτα...Θα στεναχωρηθώ αν δεν σου αρέσει...
ps If you wanna see the future, go stare into a cloud....
